Dorp-engelen.nl is een particulier initiatief op een non-profit basis en wordt belangeloos sinds  augustus 1999 bijgehouden.

       Engelenaar van het jaar

Engelenaar van het jaar
Traditioneel wordt tijdens de nieuwjaarsbijeenkomst de Engelenaar van het jaar bekend gemaakt.
Het is de gelegenheid om iemand in het zonnetje te zetten die een bijzondere prestatie heeft geleverd in het afgelopen jaar of met een jarenlange activiteit. Hans van de Ven, Christien Megens & Riet van Boekel, Wil Maas, Jan Cornelissen, Charles ter Ellen, Daan van Os sr, Theu van Son, Ben Peperkamp, Arno Heijkoop, Annie Kraaijkamp, John Cornelissen, Gerard Heimeriks, Gerrit van Boekel, Ton Verlaat en Jan van de Ven en Marie Louise Dubelaar - Dartee werden eerder zo gehuldigd.
 

      Jaar  2010      Engelenaar van het jaar: Ans Vermeijden  

Zoals elk jaar is er weer iemand met veel verdiensten voor het dorp tot Engelenaar van het jaar benoemd. Ans Vermeijden werd deze keer in het zonnetje gezet. “Dat werd eens tijd,” zeiden aanwezigen tijdens de nieuwjaarsreceptie in de Engelenburcht. Vanaf 1971, het moment dat Engelen door Den Bosch werd geannexeerd, was ze tien jaar lid van de bestuursraad. Ze keerde zich tegen de industrie die rondom Engelen gevestigd zou gaan worden en met resultaat, immers de kastelen zijn er voor in de plaats gekomen. Als lid en medeoprichter van Heemkundekring Angrisa heeft ze grote belangstelling voor het verleden, heden en toekomst van het dorp. Ans Vermeijden schreef vele artikelen en ze is medeauteur van het boek ‘De oude Lambertus’. Ze zette zich op allerlei
terreinen in voor de Protestantse Gemeente zoals het onderhoud van de kerk, het archief bijhouden, organiseren van tentoonstellingen en ze is al vijftien jaar vrijwilliger op het stadarchief.

Naar Engelen Maar goed, Ans – mocht ik zeggen – kwam als jonge huisvrouw naar het Brabantse. Om precies te zijn ging ze toen in Vught wonen. Zelf was ze een onderwijzeres aan een basisschool in het Haagse, maar zoals toen gebruikelijk was, kreeg ze als huwelijkscadeau een ontslagbrief mee. Dat heeft haar eigenlijk nooit zo gezind maar goed in die tijd was het niet anders. In Vught werd haar gezin vervolmaakt. Maar halverwege de jaren ‘60 wilde het paar gaan verhuizen. Men zocht en  vond de pastoriewoning aan de Graaf van Solmsweg, die te koop stond. De oude dominee was overleden en men wilde van de pastorie af. Daarnaast wilde men met het geld van de verkoop een gedeelte van de restauratie van de Hervormde Kerk in Engelen bekostigen.

Restauratie Kerkplein In de jaren ’70 van de vorige eeuw, bij de aanleg van de riolering, was Ans regelmatig op het pleintje te zien, evenfalls Andree laden van de later heemkundevereniging, zoals Ton Verlaat. In die periode werd onder leiding van de stadsarcheoloog Hans Janssen ter plekke archeologisch onderzoek gedaan. Op verzoek van de toenmalige bestuursraad werd enkele jaren later het kerkplein opnieuw ingericht, waarbij de fundamenten van de voormalige Sint Lambertuskerk omhoog werden gebracht. Inmiddels is daar al weer een nieuwe restauratie gaande. Met een vader die verzot was op geschiedenis en nog eens een opleiding aan de  kweekschool was het natuurlijk niet zo verwonderlijk dat de interesse van Ans in de geschiedenis van de pastorie en van de kerk en dorp gewekt werd. Ze kan dan ook zonder enig probleem de meest relevante cijfers en wetenswaardigheden van het Hervormde kerkje oplepelen.

Een tien-jaren plan Maar goed, de pastorie ontbeerde nogal wat groot onderhoud – daar had immers de kerk geen geld meer voor. Zoals het elk jong gezin in die tijd dacht men: kom dat doen we wel eventjes. Maar het weer opknappen van de oude pastorie werd wel een 10-jarenplan. Het heeft wel geresulteerd in een prachtig monument.

De bestuursraad Inmiddels had Engelen zich aangesloten bij de gemeente ’s-Hertogenbosch. De toenmalige gemeenteraad van Engelen had bij de annexatie bedongen dat er een gekozen bestuursraad zou komen die de belangen van de Engelense  bevolking zou behartigen. En u raadt het al: Ans werd gekozen in de eerste bestuursraad van Engelen-  Bokhoven, samen met enkele notoire bestuurszwaargewichten als Louis van Boekel en Gerard Heimerinks. Ans Vermeijden was van mening dat je niet alleen maar moest praten, maar ook daadwerkelijk de handen uit de mouwen moest steken om een en ander voor elkaar te krijgen. Als de notulen uit die tijd erop nageslagen worden, blijkt dat er veel zaken hetzelfde zijn gebleven, soms met een ander karakter maar toch. Wat te denken van ontwikkeling Engelermeer, sportvelden, de Haverleij, het busvervoer. De bestuursraadperiode staat Ans nog goed voor ogen. Zij wilde – wil – niet op de voorgrond staan maar wil wel vanuit haar achtergrond meedenken en diverse zaken uitzoeken.

Ontwikkeling Haverleij Wat haar nog goed voor ogen staat is de Haverleij. De gemeente ’s-Hertogenbosch had dit stuk polderlandschap voorbestemd voor de vestiging van zware watergebonden industrie. Zoiets als nu bij  Moerdijk, maar dan iets kleiner. Men bleef de gemeente bestoken met allerlei zienswijzen en bezwaren tegen onderdelen van dat bestemmingsplan. Daardoor duurde het allemaal wat langer dan was bedoeld. Bij de gemeente ’s- Hertogenboschen de provincie ontstond het idee  dat een tweede groot industriegebied naast Moerdijk teveel van het goede was. Hierdoor kwam er ruimte voor nieuwe ideeen. Ans was dan ook erg blij dat men de vrijgekomen grond ging gebruiken voor woningbouw en wel in de huidige vorm. Daarnaast wil Ans gewoon dat het karakteristieke van Engelen bewaard blijft en dat Engelen niet zomaar een wijk van ’s-Hertogenbosch wordt. Daarom blijft zij zich inspannen voor de heemkundekring. Immers alles wat wordt beschreven, blijft beter bewaard.

De twee grafmonumenten Inmiddels was ze uit de bestuursraad getreden en ging zich meer concentreren op  Andree zaken die haar belangstelling hebben. Zoals de geschiedenis van de kerk, de heemkundekring, het Driekoningencomite en eigenlijk alles wat op haar pad kwam. Zo heeft zij zich ingezet voor de restauratie van twee oude graven uit eind 19e eeuw die zich bevinden op de begraafplaats  aan de Graaf van Solmsweg. Nabestaanden werden aanvankelijk nog niet gevonden en de graven dreigden geruimd te worden. De beide graven werden  door vrijwilligers opgeknapt en het bleek dat naast het graf met daarin de predikantenfamilie Oudegeest een graf met het driejarig zoontje van de familie Vroeg lag. De vader, de heer Vroeg, was destijds opzichter bij Rijkswaterstaat en ontwerper/ architect van de nu nog bestaande zes huizen op de Bulk (Dorpsstraat). Met het behoud van de graven was een klein stukje geschiedenis van Engelen gered. De graven zijn gerestaureerd en ook zijn er vrijwilligers gevonden die de grafstenen onderhouden. Tja en wat doet ze zo nogal meer. Samen met haar vriendin Anneke Heimeriks twee dagdelen op het stadsarchief van ’s-Hertogenbosch waar oude documenten worden gedigitaliseerd of gewoon worden uitgetypt. Daarvoor hebben ze ook een cursus oud schrift moeten volgen. Daarnaast stelt ze al drie jaar haar huis open met de open monumenten dag waar soms wel zo’n 100 mensen op afkomen. Ze schrijft nog in het kerkblad van de protestantse kerk.

Wat zijn haar wensen Dat de mensen in Engelen – ook de nieuwe – zich er nog beter van bewust zijn in welke bijzondere plaats zij wonen. Het oecumenisch gedachtegoed was in Engelen onder aanvoering van de bekende dominee Van den Akker en zijn katholieke collega pastoor Van Zutphen al heel ver gevorderd en wordt door beide kerkbesturen zo veel mogelijk gecontinueerd. Daarnaast zou zij wensen dat er nog veel meer (nieuw en oude) Engelenaren zich in zouden willen zetten voor vrijwilligerswerk.
Immers niets integreert en verbroedert zo sterk

   Jaar  2007               Ton Verlaat      

Ton Verlaat de archivaris van Engelen
De Engelenaar van het jaar staat voor een opvallende, bijzondere en/of een jarenlange
bijdrage aan de Engelense gemeenschap enerzijds en de grote waardering hiervoor
vanuit de Engelense gemeenschap anderzijds. Dit jaar valt Ton Verlaat deze bijzondere
waardering voor al zijn werk ten deel. Veel mensen uit Engelen en Bokhoven kennen
hem, maar het is niet vreemd als u hem niet kent: hij werkt in stilte, zonder ophef
of aandacht te vragen. In dit artikel maken wij kennis met hem en zult u ongetwijfeld
begrijpen waarom hem deze eretitel is toegekend.

Ton werd geboren op 13 augustus 1935 in Bodegraven als zoon van een warme bakker. Na zijn lagere en middelbare opleiding ging hij werken bij een ingenieursbureau te Nijmegen tot hij in 1970 leraar weg- en waterbouw werd aan de MTS in ’s Hertogenbosch. Familie Verlaat ging wonen in de Scheidingstraat, de huidige Zonneweide. Het bestuderen van de waterlopen betekende ook een speurtocht in het verleden, want de waterlopen liggen er niet toevallig. Het zoeken in het
verleden sloot naadloos aan bij zijn interesse, getuige de verhalen die hij tijdens zijn opleiding schreef over de geschiedenis van Bodegraven. Langzaam maar zeker ging Ton zich verdiepen in de geschiedenis van Engelen. Dit kwam enigszins in een stroomversnelling toen in 1972/1973 de riolering in Engelen werd aangelegd. Ton was heel vaak te vinden in de uitgegraven trajecten. Vooral rondom de protestantse kerk heeft hij veel interessante stenen, tegels en aardewerk weten te vinden en veilig gesteld. Al deze stenen en het aardewerk heeft hij bestudeerd en beschreven. Dit herhaalde zich in 1979 toen er een persleiding werd aangelegd die gedeeltelijk door het fort van Engelen gegraven werd. Hij deed werk waarvoor de archeologische dienst van ’s Hertogenbosch geen tijd / belangstelling had. Inmiddels had hij al diverse artikelen over Engelen gepubliceerd in het blad van de Heemkundekring Onsenoort waar Engelen onder valt. Hij werd in het bestuur gekozen van Onsenoort en vervulde de functie van secretaris gedurende 17 jaar.

Ook was hij de afgevaardigde van de heemkundekring Onsenoort in het overkoepelend orgaan van de Stichting Brabants Heem. Intussen was hij actief bezig om het Vakantie Jeugdwerk een positieve impuls te geven, terwijl hij lid was van het oudercomité van de toenmalig Kempenaarsschool, aar hij tevens jarenlang lid is geweest van het schoolbestuur. Ook was hij lid van de evenementencommissie van de Engelenburcht. Toen de St. Lambertuskerk 50 jaar bestond, werd Ton gevraagd om een overzichtstentoonstelling te maken. Intussen had de samenwerking met Ans Vermeijden en Anneke Heimeriks er toe geleid dat het werk meer gecoördineerd en gestructureerd werd. Een heel nummer van “met ganse trouw” werd aan het jubileum gewijd. Dit was, achteraf gezien, de start van de heemkundekring, afdeling Engelen.

Ton kan wel toegeven dat hij veel werk verzette, maar voegt er gelijk aan toe dat als Anneke Heimeriks alles niet zo zorgvuldig en plichtsgetrouw direct had geordend in mappen en overzichtelijk opgeborgen, er weer veel verloren zou zijn gegaan omdat men het gewoon niet meer terug had kunnen vinden. Hij doelt hierbij onder meer op de vele foto’s, documenten en de interviews die zijn gehouden met Engelenaren die nu netjes met index in mappen zijn opgeborgen. In de periode 1992-1996 was Ton actief betrokken bij de grote renovatie van de donjon/kasteeltoren van Abdij Mariënkroon. De toenmalige abt vond Ton ook wel een geschikt persoon om het archief van de abdij, dat een forse achterstand had, op te schonen en weer toegankelijk te maken, een klus waar hij jarenlang mee bezig is geweest. Ton was ook 16 jaar lang lid van het Kerkbestuur van de St. Lambertus.

Ook het archief van de kerk, dat jarenlang ongeordend was bewaard, heeft hij opgeschoond en weer toegankelijk gemaakt. Als u dit leest zou je bijna vergeten dat hij ook nog een fulltime vader van zijn gezin was en een fulltime baan had als leraar aan de MTS, die de stuwende kracht was achter een jaarlijkse uitwisseling van studenten met een Franse MTS. Ton zegt zelf dat hij dat allemaal nooit alleen had kunnen doen. Hij doelt daarbij op zijn vrouw Ans, die hem stimuleerde, zorgde dat het huishouden op rolletjes liep, maar die hem ook af en toe aan zijn jasje trok om er voor te zorgen dat Vrijwilliger van het jaar hij niet al te veel hooi op zijn vork zou nemen. Ook zonder de samenwerking met Anneke Heimeriks had er niet het resultaat gelegen zoals het er nu uitziet. Hij deelt de erkenning als Engelenaar van het jaar met allen die het hem allemaal mogelijk gemaakt hebben.

Gevleugelde woorden van Ton over het vrijwilligerswerk: ”Ze hebben me nooit, aangenomen, dus ze hebben me nooit kunnen ontslaan, maar ik kan wel uit mezelf weggaan.” Dat hij zijn activiteiten nu afbouwt is geen kwestie van weggaan. Het is helaas geen vrije keuze: zijn gezondheidstoestand dwingt hem daartoe. Maar ondanks dat, blijft hij met name de Heemkundekring bijstaan met raad en daad. Terugkijkend op zijn activiteiten voor de Heemkundekring is Ton het meest getroffen door de bereidwilligheid van mensen om hun foto’s en documenten te mogen kopiëren voor het archief van de Heemkundekring en zo te bewaren en toegankelijk te maken voor de generaties na ons. De vele interviews die hij heeft gehouden met Engelenaren en hun belevenissen in de oorlog, hebben een diepe indruk achter gelaten. Veel van dit werk kunt u terugvinden in de boekjes die Ton heeft geschreven. Dit alles overziend past Ton Verlaat voor 2007 als geen ander in de rij der Engelenaren van het jaar.
 

Jaar 2006                 Gerrit van Boekel

Verenigingsman Gerrit van Boekel postuum onderscheiden

Voor de dertiende keer werd in de Engelenburcht tijdens de nieuwjaarsbijeenkomst de Engelenaar van het jaar uitgeroepen. Dit keer was het postuum, want Gerrit van Boekel overleed op 26 oktober van het afgelopen jaar. Met de titel Engelenaar van 2006 eert Engelen een verenigingsmens in hart en nieren, die veel voor het dorp heeft betekend. Gerrits echtgenote Riet mocht op 7 januari jl. de bijbehorende oorkonde en bloemen in ontvangst nemen.
Gerrit van Boekel zag op 8 juli 1934 het levenslicht in Velp. Daar was zijn vader boekhouder bij de blindenvereniging St. Antonius van Padua. Het gezin verhuisde naar Engelen toen vader directeur werd van het blindeninstituut dat destijds gevestigd was aan de Graaf van Solmsweg. Zelf kwam Gerrit op 1 april 1952 ook in dienst bij Blindenzorg. Daar heeft hij gewerkt tot 1 juli 1994. De verkiezing tot Engelenaar van het jaar is niet de eerste onderscheiding die Gerrit ten deel valt: op 12 maart 1992 werd hij benoemd als lid van de orde van Oranje Nassau in verband met zijn veertigjarig ambtsjubileum bij Blindenzorg. Twee dagen na de bekendmaking sprak de Tweeterp met Riet van Boekel.

Toen Gerrit van Boekel in 1994 afscheid nam bij Blindenzorg liet hij weten de toekomst vol vertrouwen tegemoet te zien. Met zijn vrouw had hij goede afspraken gemaakt voor de perioden dat hij thuis zou zijn. Ook toen was al duidelijk dat van letterlijk thuis zitten, geen sprake zou zijn. Zijn vogels, de tuin, het verenigingsleven en het biljarten op dinsdag zouden de nodige tijd in beslag nemen, zo verwachtte hij.

Maar liefst 46 jaar collecteerde Gerrit voor de Kankerbestrijding. Zelfs toen duidelijk was dat hij zelf aan deze ziekte leed, was hij nog betrokken bij de organisatie van de collecte. Verder was hij actief bij de carnavalsvereniging, eerst als lid van de Raad van Elf, later als Pliesie. “Hij was gevraagd om de taak van Pliesie voor één jaar op zich te nemen, maar dat werden er uiteindelijk zestien”, vertelt Riet. Ook bij de muziekvereniging TOG heeft Gerrit de nodige activiteiten verricht. Eerst bij de drumband en later bij de fanfare als bekkenist en grote tromslager. Tot en met het laatste moment was Gerrit lid van de onderhoudsgroep die op donderdagochtend klust in de Engelenburcht. Hij zorgde ervoor dat het gereedschap pico bello in orde was en compleet bleef.

Een van Gerrits grote liefdes was het voetbal. Hij had een hekel aan regen, maar ook bij een bui ging hij, met een paraplu, naar FC Engelen kijken. Lange tijd was hij verzorger van het eerste elftal: bij blessures op het veld kwam hij in actie om zijn EHBO-kennis in praktijk te brengen. Wanneer dat voor het klassement nodig was, beloofde Gerrit het team een meter bier als de wedstrijd zou worden gewonnen. Ook Riet werd door Gerrit betrokken bij het werk voor FC Engelen. Toen de paarse shirtjes van het kampioenelftal bleken af te geven, zodat de spelers met roze mouwtjes moesten voetballen, werden nieuwe shirtjes gekocht die Riet voortaan – om nieuwe problemen te voorkomen – moest wassen. Andersom schakelde Riet – die zelf, samen met Christien Megens, Engelenaar van het jaar 1995 is – Gerrit ook in bij háár activiteiten, bijvoorbeeld als er een klusje moest worden gedaan bij het Jeugdvakantiewerk.

Bij zijn dood heeft Gerrits gezin onder meer een geel carnavalspetje, een miniatuurbiljartje en een voetbalsjaaltje in zijn kist gelegd. FC Engelen hield een minuut stilte in acht bij de eerste wedstrijd na zijn overlijden. Dat ook het dorp Engelen Gerrit van Boekel mist, is onderstreept met de benoeming tot Engelenaar van het jaar 2006 van deze trouwe inwoner.

Jaar 2005                 Gerard Heimeriks

Gerard Heimeriks (70 jaar) werkte vanaf het begin van de zestiger jaren bij de Provincie Noord-Brabant en vond in Engelen zijn onderkomen. Eerst nog aan de toenmalige Scheidingstraat (nu Zonneweide) en later aan de Graaf van Solmsweg. In al die jaren heeft Heimeriks zich op diverse fronten ingezet voor het dorp. De uitverkiezing tot Engelenaar van het jaar is daarom eigenlijk een hele logische keuze. De vrouw van Gerard Heimeriks wilde erg graag naar de nieuwjaarsreceptie en op een bepaald tijdstip, omdat ze heel graag naar het Kadekoor wilde luisteren... Gerard Heimeriks liet zich (zonder al te veel problemen overigens) overhalen om met zijn vrouw mee te gaan.
Tijdens de speech van Hans van de Ven kreeg hij het langzaam in de gaten. “Hé, in dat plaatje zou ik ook passen”. En hij paste in het plaatje en was blij verrast met de eer die hem te beurt viel.
 

Schoolbestuur
Al vrij snel nadat de familie Heimeriks in Engelen was neergestreken werd Gerard gevraagd voor het kerkbestuur. In die tijd was het kerkbestuur en schoolbestuur nog één. Samen met de buurman besloot Heimeriks echter dat dit beter apart kon functioneren en zo ontstond de Stichting tot beheer van scholen in Engelen. Omdat hij op dat moment zelf kleine kinderen had begon Heimeriks zijn vrijwilligerswerk voor het dorp bij de school.
Zeven jaar lang was hij voorzitter van het schoolbestuur van de toenmalige St. Lambertusschool, de latere Kempenaarsschool, en onder zijn leiding werd de school uitgebouwd tot een volwaardige basisschool. Dit was ook nodig als je bedenkt dat in die tijd 25% van de bevolking van Engelen jonger dan 12 jaar was! In een latere periode maakte hij nogmaals deel uit van het schoolbestuur.
Het feit dat Gerard Heimeriks aan de Graaf van Solmsweg woont houdt verband met zijn tijd in het schoolbestuur. Zijn woning is de vroegere ambtswoning van burgemeester Kempenaars. Burgemeester Kempenaars ging officieel in 1968 met pensioen, maar is uiteindelijk tot 1971 (waarnemend) burgemeester gebleven. In dat jaar werd Engelen geannexeerd door de gemeente ’s-Hertogenbosch. Het hoofd van de school woonde op dat moment in Bokhoven, maar het schoolbestuur vond dit niet wenselijk. In overleg met de gemeente ’s-Hertogenbosch werd de woning aan de Graaf van Solmsweg, die niet langer nodig was als ambtswoning en beschikbaar kwam, aangeboden aan het toenmalige hoofd van de school. Het hoofd van de school wilde de woning echter uiteindelijk niet hebben, waarna Heimeriks er met zijn gezin zelf ging wonen. Schuifdeuren, waar in het glas een engel en een bok zijn geschilderd, herinneren nog aan het feit dat dit vroeger de woning van de burgemeester was.

Bestuursraad
Na de annexatie van Engelen door de gemeente ’s-Hertogenbosch trad Gerard Heimeriks toe tot de bestuursraad. Bij deze annexatie werden door Engelen en Bokhoven wel voorwaarden gesteld. Deze voorwaarden zijn deels tot stand gekomen door gesprekken tijdens het vissen met de juiste mensen en al pratend over de heg met de buurman. Het feit dat de bestuursraad (net als de bestuursraad van Empel, maar anders dan de wijkraden in de rest van ’s-Hertogenbosch) een formele rol heeft in de advisering van het gemeentebestuur is onder andere te danken aan de inzet van Heimeriks.
Ongeveer elf jaar bleef Heimeriks lid van de bestuursraad en in die periode heeft hij op zakelijke wijze de rechten van Engelen en Bokhoven verdedigd.

Engelenburcht
Lang geleden was er in Engelen nog geen dorpshuis. Maar in 1948 had de burgemeester van Engelen en Bokhoven ergens in België een barak gevonden die nog bruikbaar was. De barak is naar Engelen gebracht en heeft lange tijd gediend als dorpshuis.
Maar in 1963 zakte men door de vloer die ondertussen rot bleek te zijn. In 1967 zou Heimeriks voorzitter worden van Stichting Engelens belang, maar hij droeg de voorzittershamer over aan de secretaris en richtte zich verder op de realisatie van een nieuw dorpshuis.
De eerste plannen laten een dorpshuis zien bij de Vlacie en hierbij zou de Dorpsstraat een winkelstraat worden. Maar er kwamen bezwaren, zowel vanuit Engelen als vanuit ’s-Hertogenboch. De bezwaren uit Engelen konden worden weggenomen, maar de bezwaren uit ’s-Hertogenbosch bleven overeind. De bouw van een dorpshuis aan de Vlacie ging ten koste van een paar bomen en dit bleek onbespreekbaar. Dus Heimeriks ging op zoek naar een andere oplossing. Op dat moment werd de werkplaats voor blinden, zoals we die toen in Engelen hadden, gesloten. De blinden waren gehuisvest in het vroegere huis van de nonnen en maakten in de werkplaats onder andere kokosmatten voor in de auto.
Het is deze werkplaats die het dorpshuis werd voor Engelen, de huidige Engelenburcht. Uiteindelijk kon negen jaar na de eerste plannen dankzij de inzet van Heimeriks in 1976 de Engelenburcht worden geopend.

Kerkbestuur
Hoewel hij begin jaren zestig eigenlijk koos voor het schoolbestuur en niet voor het kerkbestuur, heeft Heimeriks dit uiteindelijk in de tachtiger en negentiger jaren ruimschoots goed gemaakt door voorzitter te zijn van het kerkbestuur van de parochie St. Lambertus.
Onder zijn leiding kreeg de kerk een financieel gezonde basis. En nog steeds is hij actief bij de parochie.
Daarnaast heeft hij ondertussen ook tijd voor zijn hobby’s. Zijn vrouw, die hem in al het werk steeds goed aanvulde, is lid van de heemkundekring en weet ook veel van de geschiedenis van Engelen.
Het was erg leuk om naar hun verhalen van de laatste 40 jaar Engelen te luisteren.Heimeriks bleef eigenlijk erg bescheiden over zijn eigen rol daarin. Maar het is me toch wel duidelijk geworden: een zeer terechte uitverkiezing tot Engelenaar van het jaar.

Jaar 2004       John Cornelissen   

    Tijdens een druk bezochte nieuwjaarsbijeenkomst werd bekend gemaakt dat John Cornelissen
    is gekozen tot Engelenaar van het jaar. Hij is 35 jaar actief in het verenigingsleven van Engelen,
    22 jaar actief bij de carnavalsvereniging de Terpers, medeoprichter van de Raad voor Jongeren en

    initiatiefnemer voor 'De Schuilplaats'. Sinds kort ook in de redactie van het Dorpskrantje Engelen

    en Bokhoven  "De Tweeterp"  Naast zijn werk als chauffeur heeft hij ook een professionele

    website voor Engelen gestart (www.dorp-engelen.nl), www.inengelen.nl,   www.inbokhoven.nl 

Zoals de laatste jaren gebruikelijk is, is tijdens de nieuwjaarsreceptie in de Engelenburcht wederom de Engelenaar van het Jaar bekend gemaakt. Dit jaar viel deze eer te beurt aan John Cornelissen. Velen kennen hem als de initiator van de website www.dorp-engelen.nl. Voor anderen is hij de onmisbare stuwende kracht achter het jeugd- en jongerenwerk van De Schuilplaats.

Het heeft natuurlijk wel iets van zelfbevlekking, wanneer je als redacteur van de Tweeterp een interview afneemt bij de persoon die zich met de lay out van hetzelfde blad bezighoudt. Maar laten we wel wezen, in de Tweeterp van januari moet de kersverse Engelenaar van het jaar toch uitgebreid voor het voetlicht komen. Bovendien zijn wij ook best een beetje trots dat we de Engelenaar van het jaar in ons Tweeterp-team hebben.

Stapelgek

John Cornelissen (48) is een vertrouwd gezicht in het dorp Engelen. Hij is hier niet geboren en getogen, maar het scheelt weinig. “Ik ben geboren in Ravenstein maar al op heel jonge leeftijd in Engelen komen wonen en ben hier dus opgegroeid. Mijn vader had een baan als hoofd werkmeester bij het blindeninstituut, dat hier toen gevestigd was in het pand van de Engelenburcht en in een aantal omliggende panden. Daarom zijn we hier naar toe verhuisd. Sindsdien ben ik altijd in Engelen blijven wonen, al heb ik tussendoor ook nog heel eventjes op een flatje elders in Den Bosch gezeten. Maar daar werd ik stapelgek. Dus ik ben gauw teruggekomen.”

Mierennest

Het organiseren van jeugdactiviteiten zit Cornelissen in het bloed. “Als jongen van een jaar of vijftien organiseerde ik al van alles en nog wat bij het Mierennest, dat kun je als een vroege voorloper van De Schuilplaats zien. Samen met Henriëtte Sars organiseerde ik daar o.a. knutselmiddagen, sportdagen, enzovoorts. Door Ben Peperkamp werd ik bij Zeskamp betrokken. Ik vond het hartstikke leuk en ben een paar jaar later bij Jong Nederland in Den Dungen ook een opleiding gaan volgen voor begeleiding van jeugdactiviteiten. Daar heb ik veel van opgestoken en daar heb ik ook wat aan overgehouden. Ik heb daar mijn vrouw Ans leren kennen.” In de jaren zeventig ging Cornelissen jeugdactiviteiten organiseren bij carnavalsverenigng De Terpers. Hij kwam daar ook in het bestuur. In die periode werd ook Actieve Jongeren opgericht. Dat was een clubje jongeren dat jeugdvakantieactiviteiten organiseerden en ook de eerste dorpshappening op touw zette. “In die tijd heb ik geleerd om te werken met geluidsinstallaties. En dat kwam weer van pas toen ik, eerst met anderen en later met mijn kinderen, twee drive-in-shows heb opgezet: Blue Flamingo en Dynamic”.

Schuilplaats

Door de gedeeltelijke arbeidsongeschiktheid heeft Cornelissen veel vrije tijd en is hij in staat om vele uren te steken in de Schuilplaats. Daarvan is hij de grote initiator en animator, maar hij is de eerste om zijn eigen verdiensten op dat vlak te relativeren. “Het werk wordt hoofdzakelijk door de vrijwilligers gedaan hoor, ook door de jongeren!” Inderdaad, is in de afgelopen twee jaar De Schuilplaats met vereende krachten van de grond getild, maar niemand van de betrokkenen zal ontkennen dat Cornelissen daarin de stuwende kracht was. Daarbij weet hij zich gesteund door de hele familie. Vrouw Ans doet de boekhouding, zoon Maikel (23) houdt zich bezig met licht en geluid, Johan (20) organiseert en regelt en Remco (18) draait de tienerdisco’s. Kijkend naar de resultaten van de inspanningen overheerst de tevredenheid. “Zoals het nu is, heb ik het altijd in mijn hoofd gehad. Al zou ik graag willen dat we uiteindelijk echt een zelfstandig eigen onderkomen hebben waar jongeren bij wijze van spreken de hele dag door terecht kunnen. Tavenu in Waalwijk, vind ik wat dat betreft een mooi voorbeeld, al is dat veel groter van opzet.”

Uitverkiezing

Cornelissen loopt niet naast zijn schoenen sinds de uitverkiezing tot Engelenaar van het jaar.

Hij blijft liever op de achtergrond, maar erkent dat het “natuurlijk wel heel leuk”is. Hij heeft veel aardige reacties gehad. “Ik heb bijvoorbeeld van Frans Lucas een gesigneerd exemplaar van zijn boek gekregen. Dat vind ik mooi, want Frans is voor mij een bijzondere persoon waar ik altijd een beetje tegenop heb gekeken en waarvoor ik veel waardering heb. Hij heeft mij destijds gestimuleerd om aan de slag te gaan met de website.” Lucas is niet de enige die een stimulerende rol

Jaar 2003       Annie Kraaykamp

Een echte Engelense in hart en nieren. 'De Zonnebloem van Engelen'
Dit jaar werd Annie Kraaijkamp  gekozen tot Engelenaar van het jaar.

Tijdens de  nieuwjaarsreceptie in de Engelenburcht  werd bekend gemaakt dat Annie Kraaijkamp

'Engelenaar van het jaar' is geworden.

De voorzitter van de commissie noemde haar 'de Zonnebloem van Engelen'.

Alle activiteiten van bezoekjes aan zieken en bejaarden tot hulp in de kantine van FC Engelen worden gekenmerkt door zorg voor de medemens.

Jaar 2002         Arno Heijkoop

Arno Heijkoop    Engelenaar van het Jaar 2002

ENGELEN - Arno Heijkoop, de beheerder van de Dorpshuis De Engelenburcht is tijdens de druk 

bezochte nieuwjaarsreceptie uitgeroepen tot Engelenaar van het jaar 2002 en wel in zijn eigen Zalencentrum.

Dat Arno Heijkoop verruilt voor een werkomgeving in Vught

Het is traditie dat tijdens de nieuwjaarsreceptie de Engelenaar van het jaar wordt gehuldigd.

Arno sprak in het verleden vaak ook de introducerende tekst uit.

Zo ook gisteren, maar hij had echter een papiertje met een andere naam.

De scheidende beheerder slaagde er de afgelopen tien jaar in om de specifieke, maar beperkende 

functie van het gemeenschapshuis in te ruilen voor die van een breder Zalencentrum.

Hij was de betaalde kracht van de Engelenburcht. werkte veel en kon nooit nee zeggen!

Arno Heijkoop was zeer verrast en verguld met de uitverkiezing.  Ik zal de sociale contacten missen !?

Ik ben blij en trots dat een Waalwijker uit Rotterdam " Engelenaar van het jaar kan worden" zei Arno 

Arno, succes met je nieuwe baan en bedankt voor je geweldige inzet voor het dorp en voor Dorpshuis De Engelenburcht.

namens de webmaster van Dorp-Engelen.nl

Jaar 2001         Ben Peperkamp 

Ben Peperkamp Engelenaar van het Jaar 2001

ENGELEN - Ben Peperkamp (69) uit Engelen is zondag tijdens de nieuwjaarsreceptie 

in de Engelenburcht gekozen tot de 'Engelenaar van het jaar 2001'. 

Diverse verenigingen hadden hem bij de 

organiserende Stichting Dorpshuis Engelenburcht genomineerd wegens zijn 

grote inzet voor het dorp. Dat deed ook toneelvereniging Trammelant. 

"Ben deed en doet verschrikkelijk veel voor Engelen", 

zegt voorzitter Lesley Walvaart. "Hij is overal te vinden waar iets te doen

 is en nooit te beroerd om  een helpende hand toe steken." Ook van carnavalsvereniging 

De Terpers is Ben Peperkamp jarenlang lid geweest en sinds een jaar zelfs weer opnieuw lid en bestuurslid.

Nu neemt hij het seniorencarnaval onder zijn vleugels. Maar ook voor de jeugd is hij actief geweest: 

hij heeft jarenlang meegewerkt aan het vakantiejeugdwerk.

Jaar 2000         Thieu van Son 

   Engelenaar van het jaar 

Voetballer Thieu van Son (20) is door inwoners van Engelen uitgeroepen tot 

Engelenaar van het Jaar. 

Dat maakte vice-voorzitter J. Gruben van FC Engelen gistermiddag tijdens een 

nieuwjaarsreceptie in gemeenschapshuis de Engelenburcht bekend. 

"Hij is de eerste Engelenaar die naar de Paralympics in Sydney is geweest. 

En daar is het dorp trots op", aldus Gruben. Van Son werd met zijn voetbalteam 

achtste. De Engelenaar, die achter de tapkast stond toen zijn uitverkiezing bekend 

werd gemaakt, reageerde verbouwereerd: "Prachtig. Dit had ik totaal niet verwacht.

Jaar 2000           De Heer  Leo de Rooy 

       Engelenaar Van de Eeuw

In een werkelijke stampvolle Engelenburcht werd de 85 jarige Leo de Rooy uitgeroepen tot 

                                ENGELENAAR  VAN   DE  EEUW 

In een emotionele toespraak bedankte de aangedane van Rooy 'zijn' dorp voor de 

erkenning die hem ten deel viel. 

Hij sprak de hoop uit dat het dorpje Engelen en de Engelenburcht, plaatsen zullen 

blijven waar het goed toeven is.  van Rooy is uitverkoren vanwege een waslijst aan

 wapenfeiten. Zo is hij medeoprichter van carnavalsverenging De Terpers.

De door hem bedachte spreuk  "De korste weg naar de ander is de glimlach" is 

al tientallen jaren het motto van de Terpers.  Hij bedacht ook de naam 

'Engelenburcht', en was daar bovendien medeoprichter

van. Ook als ambtenaar van de burgerlijke stand is van Rooy bekend. 

Heel wat Engelense paren zijn bij hem getrouwd. (Ook de web beheerder is gelukkig bij hem getrouwd) 

Ten slotte werd de Rooy ook geprezen voor zijn werk in de oorlog, toen hij gezinnen die het moeilijk 

hadden, hielp met voedselbonnen en dergelijke.

Ome Leo bedankt voor al u inzet voor je dorpje Engelen. 

Jaar 1999         De Heer   Daan van Os

Klusjesman: Daan van Os, 68 jaar werd uitgeroepen tot Engelenaar van het jaar.

Daan van Os werd onder meer gelauwerd vanwege zijn veertigjarig lidmaatschap van 

het Sint Lambertuskoor en zijn werk als zanger van het zakkenkoor bij de Terpers.

Daarnaast is hij  zeer gewaardeerd als klusjesman en barmedewerker van de 

Engelenburcht. Als lid van het Engelens Overleg Orgaan organiseert hij veel culturele 

activiteiten, zoals cabaret voorstelling en de viering van Koninginnedag en ook het 

jeugd-vakantiewerk heeft veel aan van Os te danken.

Jaar 1998        De Heer  Charles ter Ellen

Wethouder van Grinsven maakte bekend dat Charles de Engelenaar van het jaar is.

Hij memoreerde zijn wethouderschap van de voormalige gemeente Engelen, zijn 

inspanningen voor het dierenpark in de Vlacie, en zijn medewerking aan de bouw 

van de Engelenburcht.

Tevens speelde hij het orgel in de kerk, is 25 jaar voorzitter van de Commissie 

Engelens Belang en daardoor nauw betrokken bij de organisatie van de Intocht 

van St. Nicolaas, Koninginnedag en de Herdenking van 4 Mei  en al meer dan 

25 jaar redacteur van de Twee Terp.

Charles  bedank voor al je inzet voor ons dorpje Engelen

Jaar 1997        De Heer   Jan Cornelissen

Wethouder Goedhart maakte bekend dat Jan "Engelenaar van het jaar" is geworden.

De wethouder Goedhart , voorzitter van de bestuursraad Engelen memoreerde het is 

een "duizendpoot" zijn inspanningen voor Muziekvereniging T.O.G., mede oprichten 

van het oudercomité van de Kempenaarsschool en het jarenlang bestuurslid van de 

Raad van Elf zijn, van Carnavalsvereniging De Terpers.

Tevens collecteert hij al jaren in de kerk, is bestuurslid van de Engelenburcht en de 

Seniorenvereniging en actief als regelaar van de Vuttersclub op donderdag 

in de Engelenburcht

Bovendien kriebelt hij graag wat kritische noten in de Twee Terp.

Onder de naam van Jan Kriebel waar hij het openbare leven in zijn  gemeenschap op de hak neemt  

( nu ook op de pagina Nieuws)

Jan,van harte en Engelen wil je graag hiervoor bedanken voor de inzet van ons prachtig dorpje Engelen

Jaar 1996        Mevrouw   Wil Maas  

Wethouder Paanakker memoreerde dat Wil zich gedurende tal van jaren op 'n zeer 

breed terrein voor de gemeenschap Engelen heeft ingezet. 

Zo was zij actief voor Hengelsportvereniging de Meer bij de organisatie van 

wedstrijden voor jong en oud. Ook de Terpers hebben vele jaren van haar 

" coupeuse" kwaliteiten mogen profiteren. De senioren leerden van Wil dat er nog 

andere nuttige zaken te  maken zijn dan panlappen en sokjes.

Vele jaren verzorgde zij ook de warme hap bij het vakantie jeugdwerk en 

Koninginnedag. En zeker moeten we vermelden haar inzet bij het onderhoud van 

de Engelenburcht. Maar haar grootste inzet is echter wel het jaren verzorgen van de 

kleding en het schminkwerk van het St Nicolaas gebeuren in Engelen.

Iedereen was er dan ook volledig mee eens dat de keuze op Wil was gevallen en Engelen 

wil haar daarmee hartelijk bedanken voor haar inzet voor onze gemeenschap. 

Jaar 1995        Mevrouw  Stien Megens en Mevrouw  Riet van Boekel

Beide dames zijn al jaren actief als vrijwilligster van de Engelenburcht 

en organisatie  van het Vakantie Jeugdwerk.

Bovendien zijn ze beide oppasmoeder in de Kempenaarsschool.

De een collecteert al vele jaren voor het Astmafonds, de ander voor 

de Nierstichting.

Stien heeft voor de school al veel geld verdiend met de jaarlijkse Fancy-

Fair en de  maandelijkse oud-papier en Riet is voor de parochie actief 

in de gezinsviering en interieurverzorging.

Beide zijn of waren actief bij FC Engelen als leidster of voor het wassen van de shirts.

Beide bezorgen voor hun dochters de Twee Terp en zijn altijd bereid iedereen te helpen.

Het is bijzonder op z'n plaats dat de meerderheid van de verenigingen hun keuze op die 

twee dames heeft laten vallen en hen hiermee extra wil bedanken voor hun inzet voor ons dorp.

Jaar 1994        De Heer   Hans van de Ven        (aanvang) 

Op Zondag 8 Januari 1995 werd in de Engelenburcht de traditionele 

Nieuwjaarsreceptie gehouden.

De verhuizing van de zondagavond naar de zondagmiddag was gelijk een succes 

want groot en klein zorgde voor een goed gevulde foyer.

Bijzonder was de aanwezigheid van wethouder Paanakker die ondanks 

verplichtingen op het stadhuis toch nog even langs kwam.

De luchtige muziek en voor het eerst zang van T.O.G. werd perfect uitgevoerd 

en bracht de zaal al snel in de juiste stemming.

Het optreden van het Kadekoor was ook een succes.

Alhoewel het repertoire nog beperkt is, kregen ze met bekende liederen de 

zangers op hun hand en werd er volop meegezongen.

Rond vier uur zou de huldiging van de Engelenaar van het jaar plaatsvinden, dit was voor de eerste keer.

Echter niet zoals gepland ging Hans van de Ven het woord voeren, maar nam Henk Sommers namens

de verenigingen de microfoon.

En, U raadt het al, Hans werd benoemd tot Engelenaar van het jaar 1994.

In zijn toespraak memoreerde Henk dat de titel verdiend is door de activiteiten in de Raad van Jongeren

en Raad van Elf, Vakantie Jeugdwerk en Engelens Belang , Katholieke kerk, Algemene raad en EOO.

Trots mocht Hans de oorkonde, de pet met opdruk en de attentie in ontvangst nemen.

Hans namen alle kinderen en verdere inwoners van Engelen "Het is geweldig van je doet,kerel" Bedankt.   

Engelenaar van het jaar
Traditioneel wordt tijdens de nieuwjaarsbijeenkomst de Engelenaar van het jaar bekend gemaakt.
Het is de gelegenheid om iemand in het zonnetje te zetten die een bijzondere prestatie heeft geleverd in het afgelopen jaar of met een jarenlange activiteit. Hans van de Ven, Christien Megens & Riet van Boekel, Wil Maas, Jan Cornelissen, Charles ter Ellen, Daan van Os sr, Theu van Son, Ben Peperkamp, Arno Heijkoop,
Annie Kraaijkamp, John Cornelissen, Gerard Heimeriks, Gerrit van Boekel en Ton Verlaat werden eerder zo gehuldigd.
Wij vragen een ieder een naam door te geven met reden van huldiging.
Het Engelenburcht Overleg Orgaan maakt dan een keuze.

Engelenaar van het jaar:
Naam: __________________________________________________________
Reden: __________________________________________________________
Dit formulier is ingevuld door: ______________________________________
Inleveren voor 25 december a.s. bij de Engelenburcht, Heuvel 18, engelenburcht@wanadoo.nl ,

of bij H.v.d.Ven, Engelerschans 44.  havdven@hetnet.nl